باز کـن! فــرق نـــدارد چـــه شــرابــی بـاشـــــد

از در مــســجــد و مــیــخــانــه نـبایــد تــرســیـد

.

راز بــد مـســت شــدن در خـُم می پـنهان است

سر بکـــش! از دو ســه پـیـمانـــــه نباید ترسـیـد

.

بگذر از مــردم ســجـّـاده نـشـیــنی کـه هــنـوز

نرسـیــدنــد بــه ایـــمـــان ِ “نـبـایـد ترســـــیـد”

.

عـاقــلان اهـل سکوت‌اند اگر حـرفی نـیــســت

از هــیاهــوی دو دیــوانـه نــبــایـد تــرســـــیــد

.

گاهــی از حــادثــه‌ای تــلــخ گـــذشـــتــم امّــا

گـاهــی از هــیـچ‌تـریــن حادثه بـاید تــرسـیــد!

.

مـن از آن روز کـه قـــومم به شب آلــوده شـود

و خــدا حــکــم به طــوفــــان نـکــند می‌ترسم

.

مــن از آن مــســجــد و مـــــــحراب فـراوانی که

برکــت ســفــره فـــراوان نــکـــنــد مــی ترسم

.

نـه کـه از بـوسه ی معـشـوق بـتـرسـم ! هرگز !

از گـنـاهـی که پـشـیـمـان نـکــند مــی ترسـم !

.

مــن از این زنـدگی ِ ســـخـت اگــــــــر آخرِ کــار

مــرگ را ســـاده و آســـان نکــند می‌تـــرســـم

.

هــمــه از داشــتــنِ جـان گــران مـــی‌تــرســند

من ولی بـیـشـتـر از بـار گــران مـــی‌تـــرســــم

.

افـتـخـارم هــمــه‌اش زخـمِ جـگر داشـتـن اسـت

چه کسی گـفـتـه که از زخــم زبان می ترسم!؟

.

دســــت نانوایی‌تان نیست خدا روزی ِ ماســـت

ای که پنداشته‌اید از غـــــــــم نــان می ترسم!

.

می‌رسد روز بزرگــــی کـه نمی‌دانم چیست…

من از آن روز… از آن روز… از آن می‌ترســــم…



یاسر قنبرلو