جای جای گونه ام از شوق دیدارت تر است

خاکهای  خیس و باران خورده عطرش بهتر است

این تضاد فلسفی من را روانی می کند

این که زیبا بودنت نسبی ست، فکری مسخره است

نقش ابروهای تو بر صفحه پیشانیت

شکل نور آذرخشی روی سطح مرمراست

رنگ سرخ غنچه لبهات و خال گونه ات

دانه سرخ انار و تکه های گلپر است

قاب عکس شیشه ای با عکسهایت جان گرفت

هر که با این معجزه ایمان نیارد، کافراست




|امیر سهرابی|